Diva's in het bakkie...

Zij: zwierige jurken met diepe decolletés, imposante kapsels en een bloedmooie stem.
Hij: oogverblindende glamourpakken, torenhoge uithalen en on-Hollands over de top.
Karin Bloemen en Gerard Joling: een diva-match made in Schagen!

Gerard Joling is wat vermoeid als hij aankomt bij de fotoshoot. Hij is de hele nacht op de been geweest voor de opnames van zijn nieuw single Engel van mijn hart. Hij ijsbeert wat rond en gaat dan zitten voor de visagiste. Een kwartier later stapt Karin Bloemen de studio binnen. Energiek, een wilde bos blonde spiraalkrulletjes dansend op het hoofd en een grote lach op haar make-uploze gezicht. “Did you just like totally lose it?” Geer veert op. Zoenen vliegen door de lucht. “Dag schattebout!”
De sfeer is meteen fantastisch. Karin drukt de zanger twee zwartfluwelen kussentjes met glimmertjes en een sleutelhanger met een vuistgrote nepdiamant in zijn handen. “Ooh, is dat voor mij?” “Nee Geer, voor je broer, want die houdt er zo van” La Bloemen is nog geen twee tellen binnen en Geer giért weer.

Gerard: Het best bewaarde geheim is dat wij broer en zus zijn.
Karin: Daar moet je niet mee spotten.
Gerard: Nee, dat is best wel een ding, haha Maar even serieus: soms voelt het zo. Wat ik zo bijzonder aan Karin vind, is dat ze heel erg een eigen mening heeft, waar ze ook niet van afwijkt. Ze is echt mijn vertrouwenspersoon. Karin belt me ook vaak op: Ik hoorde dit of dat, hoe zit dat??
Karin: Als mensen lelijk over hem praten, hang ik direct aan de telefoon: Dat moet je niet pikken! Ik ben altijd zo bang dat hij genaaid word, dat iemand hem probeert te besodemieteren. Dat vind ik vreselijk. Dus ik hou hem altijd in de gaten. Is wel nodig ook.
Gerard:  Karin is altijd een moederkloek geweest. Verstandig ook. Vroeger als jong meisje al. Onze vriendschap gaat al zo ver terug.
Karin: We komen uit hetzelfde dorp (Schagen,red.), hebben dezelfde jeugd gehad en zitten allebei in het entertainmentvak. Maar hoe close we ook zijn, ik denk wel dat we uit elkaar zijn gegroeid in de afgelopen 45 jaar.
Gerard:  Kennen we elkaar al zo lang? Jezus zeg, we worden oud
Karin: Nee hoor, ik was uuh…1, haha
Gerard: Ja lul je dr maar uit! Het mooie is: Karin en ik begrijpen elkaar.
Karin: Als Geer zegt dat hij het zwaar heeft, dan vind ik niet dat hij zeikt, maar zeg ik: Ik snap je, want ik heb precies hetzelfde. Ons beroep kan zo hectisch zijn. Bij Geer is dat nog tien keer erger dan bij mij. Hij had ook al eerder een burn-out dan ik. Maar toen hij er eind jaren tachtig doorheen zat, heette dat nog overspannen. Toen ik in 2000 geen stap meer kon verzetten, was burn-out opeens een modern woord.
Gerard: Ik zit nu ook weer tegen een burn-out aan. Ik voel dat ik ouder word en ik geloof dat ik continue net iets te veel doe. Maar dat maakt niet uit. Alles dient zich gewoon enorm aan. Dan is het moeilijk om “nee” te zeggen.
Karin: Ik heb een geweldige rem en die heet het huwelijk. Ik heb thuis een man (regisseur Marnix Busstra,

red.) die zegt: Ik dacht het niet. Zo wordt er op zondag gewoon niet gewerkt, niét ! Zondat is er voor het gezin. Deze zomer kwam ’t Schaep met de 5 poten voorbij De rol van Adèle. Whoe! Totdat bleek dat ze de hele zomervakantie gingen draaien. Doodzonde. Maar ik kan moeilijk tegen mijn man zeggen: Ga jij maar lekker alleen met de kinderen naar Frankrijk.  Dat wil ik ook niet. Dus je stelt je prioriteiten. Maar ik heb ook wel eens in de kleedkamer zitten huilen met borsten die vol liepen van de melk. Of dat je dochter haar eerste balletvoorstelling heeft en dat jij dan in het theater in Waddinxveen staat.
Gerard: En dat is nog dichtbij. Het kan ook Maastricht zijn. Ik begin er niet meer aan. Ik reis niet verder dan 100 kilometer van mijn huis. De rest doet iemand anders maar lekker. Ik trek het niet meer
Karin: Vroeger had ik een producent die zei: Je moet vijfavonden het podium op anders halen we ’t niet. Daarom heb ik een eigen productiebedrijf. Nu zeg ik tegen mijn werknemers: Ik doe drie avonden anders red ík het niet! Maar ik vind dat Geer het fantastisch doet. Hij heeft een wereldcarrière en zorgt heel goed voor de mensen die hem dierbaar zijn. Ik weet dat hij ook heel goed “nee” kan zeggen, als hij iets echt niet wil. Maar Gerard kan gewoon beulen. En hij heeft uitdagingen nodig. Ik heb nooit op een rodeostier gezeten en vervolgens een half jaar lang met mijn vinger in het gips gezeten, hè Geer, haha.
Gerard: Of op een vliegtuig gestaan, man hou op! Ik was vroeger gewoon niet goed bij mijn hoofd. Toen vond ik het stoer van mijzelf. Achteraf gezien is het gewoon ontzettend ondoordacht ambitieus.
Karin en Gerard gaan allebei de make-up in. Karin nestelt zich voor de gigantische spiegel, omringd door een Hollywood-achtige verlichting. Gerard zit op een stoeltje voor het raam, benen relaxed op de verwarming en ogen dicht voor de poederkwasten. Achter hem wordt een rek vol hysterische glitterpakken volgehangen. Karin krijgt ondertussen een fuchsia jasje met petticoat aangedragen voor de eerste shoot: diva’s op de bakfiets.
Karin: Ik heb laatst de betekenis van ‘diva’ opgezocht in het woordenboek. Want ik werd er gek van. Patricia Paay en Patty Brard worden diva’s genoemd, maar Maria Callas en Christina Deutekom ook. Dus wat ben ik dan? Maar het gaat om iemand die zijn sporen heeft verdiend op het toneel, in de muziek of met acteren. Nou, dan vind ik wel dat ik een diva ben.
Gerard: Ik zie mezelf niet als diva, of liever gezegd divan, want een diva is altijd een vrouw. Ik weet dat ik die reputatie heb, maar dat is er denk ik een beetje bij ingesloten bij Joling&Gordon over de vloer. Dat is niet zo positief hoor. Daar worden toch altijd lastige mensen mee bedoeld. Maar ik ben een hardwerkend mens. Een aimabel mens. Maar ik ben ook heel professioneel. Dan moet je soms op je strepen staan. Ik heb alle facetten van het vak beoefend en weet wat ik wel wil en niet wil, want ik kan en niet kan. Daar mag ik best voor staan. Ook al komt dat misschien akelig of arrogant over.
Karin: In het entertainmentvak heeft de term diva natuurlijk een nare bijklank: iemand die zich zo gedráágt.  Ik probeer me daar altijd verre van te houden. Want je moet vooral niet denken dat het allemaal om jou draait. In het theater ben ik totaal afhankelijk van mijn crew. Zij verdienen mijn loyaliteit. In het huwelijk werkt dat niet veel anders. Als ik me thuis als een diva ga gedragen, is het zo klaar tussen ons. Mijn man en ik zijn nu 17 jaar samen en daar moeten we heel hard voor werken. Dat draait om respect en lief zijn voor elkaar.
Gerard: Ik heb jou nog nooit betrapt op divagedrag.
Karin: Schat, dat kan ik me niet eens permitteren. Dat is het leuk van Patries, volop geld te makken heeft. Zij vliegt met helikopters heen en weer vanuit London voor een modeshow. Gewéldig! Ik ben gewoon moeder van drie kinderen en run een bedrijf. Ik werk keihard om het allemaal voor elkaar te krijgen. Ik moet continue opletten. Hoe zie ik er uit? Zit mijn haar wel goed? Zangles, tennissen. Niet te zwaar worden, want dan weer mijn dingetje is.
Gerard: (trekt shirt omhoog): Dit kan ook niet meer. Ik train op dit moment ook niet. Ik loop alleen maar hard, voor de rest heb ik geen tijd. Ik ben gewoon TE dik. En dat voor een divan.
Karin: Voor mij zijn de diva-momenten die twee minuten dat je van een hoge trap af mag lopen. Met 15 meter tule. Weet je hoe zwaar dat is? Ik dacht alleen maar: Shit, Volgende tree. Niet ervan af flikkeren. En de volgende ochtend sta ik keurig om kwart over zeven op, maak broodjes voor de kinderen, zeg wat ze aan moeten trekken, zet de fietsjes klaar, geef ze een dikke zoen, doe de was, ruim de boel op, schrijf een tekst. En opeens is het zondag en mag ik uitslapen. Maar dat is voor mij 10 uur he. Daarna ga ik lekker ontbijten en fietsen met de kinderen. Ook door de week probeer ik er zoveel mogelijk voor ze te zijn. Maar als je in het theater speelt, moet je helaas al om half drie van huis weg. En dan zeggen mensen: Zeik niet, daar heb je toch zelf voor gekozen? Maar vroeger was het standaard half vijf.

Gerard: Dat is hetzelfde als gefotografeerd worden op straat.Dat werd je 26 jaar geleden nog beleefd gevraagd.
Karin: Nu is er geen ontkomen meer aan met al die mobiele telefoontjes. Maar dat vind ik niet erg, het hoort er allemaal bij. Ik vind het alleen wel vervelend als ik naakt op het strand word gefotografeerd. Dat heb ik namelijk meegemaakt en dat ik je ergste nachtmerrie. Een traumatische gebeurtenis. De schaamte. De gêne. Dat duurt je een jaartje of drie om daarover heen te komen.
Gerard: Ik zou het ook vreselijk vinden als me dat zou overkomen. Zeker op een privéstrand. Het is onvoorstelbaar dat daar nog niets op is gevonden in Nederland. De enigen die beschermd worden zijn de leden van het koningshuis. Die kunnen zich van alles permitteren. Daar kan ik echt kotsmisselijk van worden. Want zo’n mediacode zou ook voor BN’ers moeten gelden. Artiesten hebben er net zoveel last van als het koninklijk huis. In sommige gevallen zelf nog meer.
Een paar Hollandse songteksten voor de jeugdvrienden:

Een eigen huis
Een plek onder de zon
(Rene Froger)

Gerard: Ik vind het een leuk liedje van Rene, zeker voor toen. Het aparte is dat hij daarna nooit meer een nummer 1 hit heeft gehad. 1989 was een legendarisch jaar. Ik weet dat ik een paar weken na Rene ook op nummer 1 stond. Maar dat van hem was een lekker lied. Geschreven door Henk Westbroek, kan ik me herinneren….
Karin: Dat was Henk Temming.
Gerard: (met semi-arrogante blik): Je bent abuis, jammer.
Karin: Ooh my God, did you do the look again? The one and only look?
Gerard: (serieus): Jouw zusje is 20 jaar geleden overleden. Op 19 augustus ’89 (Karin kreeg de zorg van haar toen zesjarige zoontje Gerben, red.)
Karin: Ik heb met Gerben al gevierd dat ik 20 jaar zijn moeder ben. Hij zei: Mam, ik ben zo trots op je. Een schatje is het.

En mama moet niet zeuren en mama is niet goed snik
Een kind gaat zomaar niet kapot
(Karin Bloemen)

Gerard: Prachtige tekst. Mijn moeder is pas 80 geworden, dus daar sta ik elke dag bij stil. Dan hoor je weer om je heen van: Die zij moeder is overleden, die zijn moeder gaat slecht. Dus dat moet je wel koesteren. En dat doe ik ook. Meer dan een ander misschien denkt zelfs. Je hebt maar één moeder.
Karin: Zijn moeder is ook zo vief. Die maakt gewoon nog kilometers. Mijn moeder gaat met een  rollator naar het dorp, maar Jannie gaat 5 kilometer wandelen.
Gerard: Het is geweldig om Karin dit nummer in het theater te zien zingen. Dan krijgt het zoveel jeu, zoveel ballen.
Karin: Mama is een heel mooi, poëtisch lied over de zorg van een moeder. In het begin had ik altijd moeite om het zelf droog te houden. Mijn zus zei ooit dat het ’t allerergste voor een moeder is als zij haar kind kwijtraakt. En het is andersom gebeurd…Maar het idee alleen al dat mijn kinderen ooit eerder gaan dan ik. Ik moet daar nooit te lang bij stil staan. Ik denk ok niet dat ik dit nummer nog kan zingen als mijn eigen moeder doodgaat.

Een nacht alleen
Kom niet bij me kloppen m’n deur is op slot
(Doe Maar)

Karin: Vreselijk, een nacht alleen. Dan slaap ik bijna niet. Ik ga dan ook altijd aan de kant van mijn man liggen. En als de kinderen er niet zijn, fluister ik nog steeds op de gang. Dan moet ik echt tegen mezelf zeggen: Ze zijn er niet! En dan wil ik ook nog bijna gaan kijekn hoe ze liggen, want dat doe ik natuurlijk elke nacht. Ik ben volledig verworden tot moeder. Een leeg huis vind ik helemaal niets. Het maakt me ook altijd een beetje angstig. Gelukkig komt het bijna nooit voor.
Gerard: Verschrikkelijk liedje, ik kan niet tegen Doe Maar. De tekst op zich herken ik wel: die zou ik wel de hele dag door kunnen zingen. Maar ik trek dat bandje gewoon niet.

Maak me gek
Maak me gek met je mond
(Gerard Joling)

Gerard: Dat is een liedje met een verhaal. Ik deed toen Sterren dansen op het Ijs voor SBS6 en had al tijden geen grote hit meer gehad. Toen kwam mijn producer hiermee. Het was met een zagte g ingezongen door Kees Tel, die het nummer ook schreef. Maar ze vonden het meer iets voor mij. En het werd een joekel! Het is gewoon een meezinger. Heeft verder niets te maken met diepgaand of mooi…
Karin: (met schuin hoofd): Echt waar niet joh? Het grappige is dat ik het altijd veel te laat door heb als hij weer een hit heeft. Dan bel ik hem op: Geer, het gaat hartstikke goed he? Ja Ka, hij staat al drie weken op nummer 1. Tja, het is mijn wereld niet. Maar ik ben suptertrots. Hij flikt het mooi wel.
Gerard: Ik had eigenlijk helemaal niet meer op zo’n succesnummer gerekend. Maar daarna kwam Blijf bij mij dat 13 weken op nummer 1 stond. Dan word je echt gek. Toen dacht ik (hij lacht): Wat ben ik eigenlijk toch goed.

Terug naar 100% Geer